Detekcja „wildlife”: studium przypadku generalizacji zapachu osobniczego w obrębie jednego gatunku

Opublikowane przez Odoratum w dniu

Od psów tropiących dziką zwierzynę oraz florę (tzw. detekcja „wildlife”, najczęściej dotyczy gatunków chronionych) wymagane jest aby poprawnie ignorowały jedne gatunki zwierząt i wskazywały inne – jednocześnie wiedząc o istnieniu różnicy osobniczej w obrębie jednego gatunku. W praktyce oznacza to, że próbki zapachowe jednego gatunku różnią się od siebie w zależności od osobnika – zależy to między innymi od wieku, płci, czy diety. Ponieważ nie istnieje standardowy protokół szkoleniowy, a wiedza na temat wydajności szkoleń jest niewielka, przeprowadzono badanie oparte na rozróżnienie zapachu kału wydry od zapachu kału sześciu innych przedstawicieli ssaków, które często dzielą siedliska z wydrami – tj. lisa, królika, zająca, sarny, konia oraz bydła domowego.

Psy poddane badaniu zostały przeszkolone przy użyciu standardowej metody „karuzeli zapachowej”. Trening odbywał się na dwóch zestawach próbek zapachowych ze świeżych odchodów wydry, należących do kilku różnych osobników.

Początkowo przeszkolono psa na świeżej próbce kału wydry hodowlanej, i przetestowano jego reakcje na 3 rodzaje próbek (świeżej, tygodniowej i 2-tygodniowej). Następnie powtórzono proces przy użyciu próbek kału dziko żyjącej wydry. Na kolejnym etapie wyróżniono trzy poziomy wiekowe próbek dla kału wydry hodowlanej i trzy poziomy wiekowe próbek dla kału wydry dziko żyjącej, co dało razem 6 różnych próbek.

Po każdym treningu psy przechodziły test na rozróżnienie próbek zapachowych wydry na tle innych ssaków. Każda z próbek innych ssaków pochodziła z innej lokacji i różniła się pod względem wieku (świeże, tygodniowe i dwu-tygodniowe).

Wyniki wykazały, że wystarczą jedynie dwie wariacje próbek do szkolenia (tj. zapach pobrany od dwóch różnych osobników tego samego gatunku), aby pies był w stanie wystarczająco generalizować zapach danego gatunku i odróżnić go od innych ssaków.

Można jednoznacznie stwierdzić więc, że testowanie formowania generalizacji zapachu powinno zostać włączone w każdy trening detekcji i certyfikacji wildlife, gdyż może ona wskazywać na jakość i wydajność pracy psa.

Tłumaczenie z języka angielskiego na podstawie artykułu:

„Wildlife detection dog training: A case study on achieving generalization between target odor variations while retaining specificity”
C. Oldenburg Jr., A. Schoon, I.M.A.Heitkönig


0 Komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *