Prawidłowa izolacja: pojemniki na próbki zapachowe

Opublikowane przez Odoratum w dniu

Jako, że zdolność węchowa człowieka nie pozwala mu w pełni kontrolować tego jak przebiega szkolenie psa detekcyjnego, warto zainwestować w środki prewencyjne, które ochronią nas przed zanieczyszczeniami próbek lub miejsca treningu.

Podstawową barierą jaka ma zapewnić nam bezpieczeństwo przed skażeniem jest stosowanie odpowiednich pojemników do przechowywani próbek zapachowych. Brytyjskie Centrum Ochrony Infrastruktury Państwowej zaleca korzystanie z pojemników wykorzystywanych przez laboratoria tam tylko gdzie to możliwe i unikania produktów przeznaczonych do użytku domowego. Jakie cechy powinny zatem posiadać pojemniki do przechowywania próbek zapachowych?

Przede wszystkim powinny mieć słaby zapach własny, dzięki czemu unikniemy przeniknięcia obcym zapachem naszego targetu. Dobrze jeśli są jak najmniej porowate i nieprzepuszczalne. Dzięki temu zmniejszymy ryzyko wydostania się zapachu poza opakowanie, jak i przedostanie się obcego zapachu do jego środka.

W przypadku materiałów niebezpiecznych (jak np. ładunki wybuchowe, materiały łatwopalne lub stanowiące zagrożenie biologiczne, ważne aby pojemnik spełniał regulacje prawne dot. ich przechowywania.

W związku z tym, że jeden typ opakowania rzadko kiedy spełnia te wszystkie wymagania, próbki najlepiej przechowywać wykorzystując kombinacje kilku materiałów.

Według brytyjskiego Centrum Ochrony Infrastruktury Państwowej najlepiej korzystać z trzech warstw zabezpieczenia. Wyróżniono kilka materiałów o najniższej porowatości, a zatem i przepuszczalności.

  • wewnętrzna warstwa – dwie opcje do wyboru:
    • szkło laboratoryjne z teflonową pokrywą – przejawia ono najniższy stopień skażenia własnym zapachem naszej próbki i jest nieprzepuszczalne, przez co świetnie izoluje zapach od otoczenia,
    • polietylenowy worek zamykany strunowo – jest on o wiele mniej niezawodnym materiałem, ale jest łatwo dostępny i tańszy,
  • środkowa warstwa:
    • torba nylonowa (Nylon 11) – w celu zamknięcia należy zawinąć jej koniec i zabezpieczyć gumką recepturką.
  • zewnętrzna warstwa:
    • solidny pojemnik z nierdzewnego metalu lub plastiku – zadaniem tej warstwy nie jest zmniejszenie przepuszczalności zapachu, a fizyczna ochrona zawartości podczas transportu, bariera dzieląca próbkę od podłoża i warunków atmosferycznych.

Jeśli stosujemy inne materiały ochronne do przechowywania naszych próbek, istnieje ryzyko, że dochodzi do zanieczyszczenia zapachu lub jego otoczenia – materiały bardziej porowate przepuszczają molekuły zapachowe.

Stosując te materiały należy ciągle pamiętać, że nawet sterylne szkło laboratoryjne posiada swój własny zapach, a szczególnie nylon 11 i gumka. Podobnie będzie w przypadku innych tutaj nie wymienionych. Tym jednak nie musimy się martwić. Negatywne skutki skażenia ich zapachem można wyeliminować poprzez odpowiednie metody treningowe.

Wystarczy, że na potrzeby szkolenia wyodrębnimy próbki kontrolne z materiałami, w których przechowujemy target. Pies powinien wykazywać obojętność na ich zapach. Przykładowo podczas szkolenia oprócz targetu podkładamy próbki z pustym woreczkiem nylonowym, lub pusty słoiczek laboratoryjny, dokładnie taki sam w jakim znajduje się nasz target.

Jeśli nie możemy pozwolić sobie na korzystanie z wymienionych materiałów, warto często wymieniać próbki z targetem na nowe, zmieniając instrumenty i materiały, które stosujemy podczas izolowania próbki. W ten sposób pies będzie mógł wysondować stałą część w profilu zapachowym, nauczy się ignorować obce zapachy pochodzące z otoczenia. Jest to jednak czasochłonne i wymaga dużego doświadczenia przewodnika.

Co jeśli chcemy zminimalizować widoczność naszej próbki z poszukiwanym zapachem? Podczas szkolenia, w którym nasz target jest zawsze w określonym pojemniku, pies może wspomagać się w detekcji wzrokiem – skupiać się na szukaniu miejsc, w których znajduje się znajomy obiekt – np. worek foliowy.

Na zaawansowanym etapie szkolenia wskazane jest chowanie zapachu w taki sposób aby nie wyróżniał się w żadnym stopniu od otoczenia. Jeśli trening odbywa się stale w tych samych miejscach należy zawsze stosować jednorazową barierę pomiędzy zapachem a podłożem, przykładem może być plastikowa karta, papier woskowany etc. Materiał użyty jako bariera powinien być również wykorzystany podczas takiego przeszukania jako próbka kontrolna (rozpraszająca), czyli w stanie surowym, nie będąc nośnikiem naszego targetu. W takiej formie powinna być ona zignorowana przez psa.

Gdy trening odbywa się w miejscu, w którym wiemy, że nie zostanie on powtórzony stosowanie barier jest potrzebne tylko jeśli planujemy użyć naszą próbkę zapachową z targetem ponownie.

Znając te zagrożenia i podstawowe sposoby prewencji skażeń przewodnik z łatwością może mitygować ryzyko błędów szkoleniowych.

Artykuł opracowany na podstawie:

„Why and how to control contamination”

British CPNI (Centre for the Protection of National Infrastructure)

0 Komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *